از خواص آن (مجالس میلاد النبی (صلی الله علیه و آله وسلم)) این هم هست که، سالی که میلاد النبی (صلی الله علیه و آله وسلم) برگزار می گردد، در آن سال امن و امان خواهد بود، نیز (این عمل) بشارتی است برای تکمیل فوری مقاصد نیک و خواهشات قلبی.

از این توضیحات واضح میگردد که هر نوآوری یعنی بدعت را محض به خاطر نوآوری نمی توان مطلقاً آن را حرام و یا ممنوع قرار داد، اما برای جواز و یا عدم جواز آن باید سنجیده شود که اگر آن نوآوری در شریعت از جمله کارهای تحسین برانگیز و مباح است، پس آن را بدعت حسنه خواهیم گفت، و اگر آن نوآوری در شریعت غیر مقبول و ناپسندیده است، پس به آن بدعت سیئه و یا بدعت قبیحه خواهیم گفت.

بعض بدعتها ست که واجب است چنانچه تعلم و تعلیم صرف و نحو، که بدان معرفت آیات و احادیث حاصل گردد و حفظ غرائب کتاب و سنّت و دیگر چیزهائیکه حفظ دین و ملت بر آن موقوف بود، و بعض مستحسن و مستحب مثل بناء رباطها و مدرسه ها، و بعض مکروه مانند نقش و نگار کردن مساجد و مصاحف بقول بعض، و بعض مباح مثل فراخی در طعامهای لذیذه و لباسهای فاخره، به شرطی که حلال باشند و باعث طغیان و تکبر و مفاخرت نشوند.

امام طحاوی رحمه الله (م.۳۲۱ﻫ) گفته است: دعاء زندگان و صدقه دادن آنها (برای اموات) به اموات نفع می رسانند. …

ایشان گفتند: یا رسول الله! شخصی به قومی محبت دارد اما نمیتواند چو آنها عمل کند؟ آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: ای ابوذر! تو با کسانی خواهی بود که دوستشان داری.

لَا أُقْسِمُ بِهَذَا الْبَلَدِ / وَأَنتَ حِلٌّ بِهَذَا الْبَلَدِ» سوگند به این شهر (مکه)، و تو (ای پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم) در این شهر ساکنی.