بیانِ این گفته نبی اکرم ﷺ که:
هر که من مولای اویم، علی مولای اوست.

«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لَا تُلْهِکُمْ أَمْوَالُکُمْ وَلَا أَوْلَادُکُمْ عَن ذِکْرِ اللّٰهِ وَمَن یَفْعَلْ ذَلِکَ فَأُوْلَئِکَ هُمُ الْخَاسِرُونَ» ای کسانی که ایمان آورده اید، مالها و فرزندانتان شما را از ذکر خدا سرگرم (و غافل) نکنند، و هر کس که چنین (کاری) کند، ایشانند زیانکاران.

پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: کسی که (به دلیل غافل شدن) بر من درود خواندن را فراموش کرد او راه بهشت را فراموش کرده است.

جواب آمد که: این کسی است که در دنیا زبانش همیشه با ذکر خداوند متعال تر (و تازه) بوده، قلب او وابسته به مساجد بوده و این شخص هیچ زمان به پدر و مادر خود بدگویی نکرده است.

…و هر که بر من صد مرتبه درود بفرستد، خداوند متعال در میان دو چشمان او (پیشانی او) از منافقت و آتش (جهنم) برای همیشه رهایی می نویسد و در روز قیامت او با شهدا خواهد بود.

آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) ایستادند و صحابه کرام (رضی الله عنهم) به پشت ایشان صف بسته ایستادند، و آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) نماز جنازه آن زن را خواندند و چهار تکبیر فرمودند.

آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) شاخه ای تر خواستند و آن را دو نیمه کردند، یکی را بر یک قبر و دیگری را بر قبر دیگر فرو کردند و فرمودند: تا زمانی که این دو شاخه خشک نشوند، در عذاب آنها تخفیف باقی خواهد ماند.