از این توضیحات واضح میگردد که هر نوآوری یعنی بدعت را محض به خاطر نوآوری نمی توان مطلقاً آن را حرام و یا ممنوع قرار داد، اما برای جواز و یا عدم جواز آن باید سنجیده شود که اگر آن نوآوری در شریعت از جمله کارهای تحسین برانگیز و مباح است، پس آن را بدعت حسنه خواهیم گفت، و اگر آن نوآوری در شریعت غیر مقبول و ناپسندیده است، پس به آن بدعت سیئه و یا بدعت قبیحه خواهیم گفت.

«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لَا تُلْهِکُمْ أَمْوَالُکُمْ وَلَا أَوْلَادُکُمْ عَن ذِکْرِ اللّٰهِ وَمَن یَفْعَلْ ذَلِکَ فَأُوْلَئِکَ هُمُ الْخَاسِرُونَ» ای کسانی که ایمان آورده اید، مالها و فرزندانتان شما را از ذکر خدا سرگرم (و غافل) نکنند، و هر کس که چنین (کاری) کند، ایشانند زیانکاران.

آن حضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: به او خبر دهید که خداوند متعال هم او را دوست می دارد.

غذا دادن در هر زمانی مستحب است، اگر در زمانی در ماه ربیع الاول به دلیل یادگار ظهور نبوّت اظهار شادی و مسرت را به آن اضافه کرده شود، پس آن نیز با برکت می گردد.

«فَاذْکُرُونِی أَذْکُرْکُمْ وَاشْکُرُواْ لِی وَلاَ تَکْفُرُونِ» پس مرا یاد کنید، تا (من نیز) شما را یاد کنم و مرا سپاس بگزارید و با من نا سپاسی نکنید.