آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) (خود بر آنجا رفته) و نماز جنازه او را گذاردند و فرمودند: این قبور برای صاحب قبر ها پر از ظلمت و تاریکی است، و خداوند متعال به خاطر نماز (جنازه) خواندن من (قبر های تاریک آنها را) منور خواهد کرد.

«وَلَذِکْرُ اللّٰهِ أَکْبَرُ وَاللّٰهُ یَعْلَمُ مَا تَصْنَعُونَ» و هر آینه ذکر خدا بزرگترین است، و خدا آنچه (شما) می کنید می داند.

گویا شکر رب تعالی را به جا می آورد که او لطف و احسان بی نهایت فرموده است که رسول محبوب (صلی الله علیه و آله وسلم) خود را (به سوی آنها) فرستاده است، که برای تمام جهان رحمتی مجسم است، و بر جمیع انبیاء و رُسل فضیلت دارد.

ایشان گفتند: یا رسول الله! شخصی به قومی محبت دارد اما نمیتواند چو آنها عمل کند؟ آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: ای ابوذر! تو با کسانی خواهی بود که دوستشان داری.

اوست آن که بر شما درود می فرستد و فرشتگان او (نیز درود می فرستند)، تا شما را از تاریکیها به سوی نور بیآورَد، و او به مومنان مهربان است. / درودشان آن روز که با او دیدار کنند سلام است، و ایشان را مزدی نیکو آماده کرده است.