و از همیشه این عادت مسلمانان بوده است که در ماه ربیع الاول محافل بزرگداشت میلاد آنحضرت (صلی الله علیه و آله وسلم) را برگزار نموده اند، مردمان را دعوت نموده اند، و در شبها صدقه و خیرات داده اند و اظهار شادی نموده اند. سعی و کوشش آنها بر این است که در این روزها بیشتر نیکی کنند و در این ایام در بیان واقعات ولادت با سعادت نیز می کوشند.

جشن میلاد النبی (صلی الله علیه و آله وسلم)، ملک المظفر را در کلمات نمی توان بیان نمود. مردم از جزیره عرب و عراق برای شرکت در این محفل می آمدند. …

خداوند متعال را دوست بدار برای نعمت هایی که به تو داده است، و مرا به خاطر دوستی خداوند متعال دوست بدار، و اهل بیت مرا به خاطر دوستی من دوست بدار.

در باب مولود خوانی اندراج یافته بود، در نفس قرآن خواندن به صوتِ حسن و در قصائد نعت و منقبت خواندن چه مضائقه است؟

«لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِی أَحْسَنِ تَقْوِیمٍ ثُمَّ رَدَدْنَاهُ أَسْفَلَ سَافِلِینَ»…

یقیناً ما انسان را در بهترین صورت آفریدیم / سپس او را به پست ترین پستی برگرداندیم.

اهل محبت در شادی میلاد آنحضرت (صلی الله علیه و آله وسلم) از همیشه برای طعام دعوت داده اند.

(من آن زمان هم نبی بودم) وقتی آدم (علیه السلام) بین روح و جسم بودند (یعنی هنوز تعلق روح ایشان با جسمشان به وجود نه آمده بود).