نبی اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: هر کسی که وفات کند و بر ذمه او روزه (باقی) باشد، پس ولی او از طرف او روزه بگذارد.

مراد اوّلی از لطف ازلی او بود، شاه او بود و خلائق همه لشگر و خیل او، مهمان عزیز او بود و عزیزان همه تبع و طفیل او.

شخصی از پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) پرسید که پاداش کدام جهاد بیشتر است؟ آن حضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: آن که خداوند متعال را در آن به کثرت ذکر کنند.

«لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِی أَحْسَنِ تَقْوِیمٍ ثُمَّ رَدَدْنَاهُ أَسْفَلَ سَافِلِینَ»…

یقیناً ما انسان را در بهترین صورت آفریدیم / سپس او را به پست ترین پستی برگرداندیم.

(من آن زمان هم نبی بودم) وقتی آدم (علیه السلام) بین روح و جسم بودند (یعنی هنوز تعلق روح ایشان با جسمشان به وجود نه آمده بود).

دعای زندگان و صدقه دادن آنها (برای اموات)
به اموات نفع می رسانند.

کسی که در مجلسی نشست، و بدون آنکه خدا را ذکر کند، از آن مجلس برخاست، پس از طرف خداوند بر وی ندامت وارد می گردد.