و از همیشه این عادت مسلمانان بوده است که در ماه ربیع الاول محافل بزرگداشت میلاد آنحضرت (صلی الله علیه و آله وسلم) را برگزار نموده اند، مردمان را دعوت نموده اند، و در شبها صدقه و خیرات داده اند و اظهار شادی نموده اند. سعی و کوشش آنها بر این است که در این روزها بیشتر نیکی کنند و در این ایام در بیان واقعات ولادت با سعادت نیز می کوشند.

خداوند متعال جسم مبارک آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) را چنین خلق کرده است که نه قبل از ایشان و نه بعد از ایشان کسی را مثل آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) خلق نکرده است.

از حضرت حسن بن علی (رضی الله عنهما) روایت شده است که پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: شما هر کجا که باشید بر من درود بفرستید، که درود شما به من می رسد.

من پرسیدم: (یا رسول اللّٰه!) محبوب ترین عمل از میان اعمال نزد خداوند متعال کدام است؟ آن حضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: آن است که، در حالتی بمیری که زبانت از ذکر خداوند تر باشد (یعنی مشغول ذکر خداوند باشد).

ابو لهب در جواب گفت: من در عذابی سخت گرفتار شده ام، فقط گاهی مرا (در اجر آن عمل) از آن (انگشت) سیرآب میکنند که من (به مناسبت شادی ولادت محمّد) ثویبه را آزاد کرده بودم.

«لولاک لما خلقت الکونین» اگر نه از برای وجود تو بودی، وجود کونین و عالمین محو و معدوم بودی…

اهل محبت در شادی میلاد آنحضرت (صلی الله علیه و آله وسلم) از همیشه برای طعام دعوت داده اند.