ماه شب چهارده از سمت دره وداع بر ما طلوع کرده است، و واجب گشت بر ما ادای شکر تا زمانی که کسی به سوی خداوند متعال دعوت دهنده باشد.

پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: وقتی خداوند متعال بنده ای را دوست می دارد، جبرئیل (علیه السلام) را ندا می زند که همانا خداوند فلان (شخص) را دوست می دارد، تو نیز او را دوست بدار.

ما گفتیم: یا رسول الله! آیا قبر های برادران ما اینهاست؟ فرمودند: اینها قبر های اصحاب ماست، وقتی ما به نزد قبر های شهداء رسیدیم سپس فرمودند: اینها قبرهای برادران ماست.

اَنْتَ الَّذِیْ لَوْلَاکَ مَا خُلِقَ امْرَء
کَلَّا وَلَا خُلِقَ الْوَرَی لَوْلَاکَ

شما آن هستید که اگر نمی بودید دیگر کسی هم خلق نمی شد بلکه اگر شما نمی بودید هیچ مخلوقی آفریده نمی شد.

و گفته اند که: اگر در توانم می بود تمام ماه (ربیع الاول) را برای محفل میلاد اهتمام می کردم.

نزد من دلیل اساسی برای جشن روز میلاد النبی (صلی الله علیه وآله وسلم) همان روایتی است که در «صحیحین» بیان شده است که نبی اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) به مدینه منوره تشریف فرما شدند، و دیدند که یهودیان روز عاشورا را روزه میگیرند…

نبی اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) دعا فرمودند: خداوندا! علی (رضی الله عنه) در اطاعت تو و رسول تو بود، برای او خورشید را باز گردان. حضرت اسماء (رضی الله عنها) می فرمایند: من دیدم که آن غروب کرد و این رو هم دیدم که بعد از غروب دوباره طلوع کرد.

آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) (خود بر آنجا رفته) و نماز جنازه او را گذاردند و فرمودند: این قبور برای صاحب قبر ها پر از ظلمت و تاریکی است، و خداوند متعال به خاطر نماز (جنازه) خواندن من (قبر های تاریک آنها را) منور خواهد کرد.