«فَإِذَا قَضَیْتُمُ الصَّلاَهَ فَاذْکُرُواْ اللّٰهَ قِیَامًا وَقُعُودًا وَعَلَى جُنُوبِکُمْ» پس (ای مسلمانان) چون نماز را گزاردید خدای را ذکر کنید، ایستاده و نشسته و بر پهلو خفته (در همه حال).

و الآن محبت خدا و رسول او (صلی الله علیه وآله وسلم) است که او را به این حالی که شما می بینید در آورده است.

بعض بدعتها ست که واجب است چنانچه تعلم و تعلیم صرف و نحو، که بدان معرفت آیات و احادیث حاصل گردد و حفظ غرائب کتاب و سنّت و دیگر چیزهائیکه حفظ دین و ملت بر آن موقوف بود، و بعض مستحسن و مستحب مثل بناء رباطها و مدرسه ها، و بعض مکروه مانند نقش و نگار کردن مساجد و مصاحف بقول بعض، و بعض مباح مثل فراخی در طعامهای لذیذه و لباسهای فاخره، به شرطی که حلال باشند و باعث طغیان و تکبر و مفاخرت نشوند.

حضرت عمر (رضی الله عنه) فرمودند: در روز و مکانی که این آیه بر نبی اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) نازل شده است، ما آن را به خوبی می دانیم. آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) در روز جمعه در مقام عرفات ایستاده بودند.

اوست آن که بر شما درود می فرستد و فرشتگان او (نیز درود می فرستند)، تا شما را از تاریکیها به سوی نور بیآورَد، و او به مومنان مهربان است. / درودشان آن روز که با او دیدار کنند سلام است، و ایشان را مزدی نیکو آماده کرده است.