در باره ایصال ثواب، گفته است:
امام ابو حنیفه (رحمه الله) و امام احمد (رحمه الله) و جمهور سلف بر این مذهب اند که ثواب آنها (به میّت) می رسد.

مراد اوّلی از لطف ازلی او بود، شاه او بود و خلائق همه لشگر و خیل او، مهمان عزیز او بود و عزیزان همه تبع و طفیل او.

وقتی ثویبه به ابو لهب خوش خبری ولادت آنحضرت (صلی الله علیه و آله وسلم) را داد، ابولهب همان موقع ثویبه را (از بردگی) آزاد نمود.

نبی اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: هر کسی که وفات کند و بر ذمه او روزه (باقی) باشد، پس ولی او از طرف او روزه بگذارد.

به خدا قسم! ایمان وارد قلب کسی نمی شود، تا زمانی که اهل بیت مرا به خاطر خداوند متعال، و به دلیل نسبت من با آنها، دوست بدارد.

آیا شما را از بهشتیان خبر ندهم (که چه کسانی هستند)؟ هر ضعیف ناتوان و متواضع، (و نزد خداوند متعال مقام آنها چنین است) که اگر (در انجام کاری) به خدا سوگند یاد کند، خداوند (با آنجام آن کار) سوگندش را راست می گرداند.

و از همیشه این عادت مسلمانان بوده است که در ماه ربیع الاول محافل بزرگداشت میلاد آنحضرت (صلی الله علیه و آله وسلم) را برگزار نموده اند، مردمان را دعوت نموده اند، و در شبها صدقه و خیرات داده اند و اظهار شادی نموده اند. سعی و کوشش آنها بر این است که در این روزها بیشتر نیکی کنند و در این ایام در بیان واقعات ولادت با سعادت نیز می کوشند.