وقتی ثویبه به ابو لهب خوش خبری ولادت آنحضرت (صلی الله علیه و آله وسلم) را داد، ابولهب همان موقع ثویبه را (از بردگی) آزاد نمود.

خداوند به پیامبر رحمت و صفی مملکت خود فرمود:
«لولاک لما خلقت الکونین»
و در روایتی:
«لولاک لما خلقت الافلاک».

ابو لهب در جواب گفت: من در عذابی سخت گرفتار شده ام، فقط گاهی مرا (در اجر آن عمل) از آن (انگشت) سیرآب میکنند که من (به مناسبت شادی ولادت محمّد) ثویبه را آزاد کرده بودم.

نفس من نسبت به دنیا بی رغبت شده است و به دلیل همین است که شبهای من به بیداری می گذرد و روزها به تشنگی، و حال من این است که گویا عرش رب خود را به ظاهر می بینم، و اهل بهشت را می بینم که با هم ملاقات می کنند، و اهل جهنم را می بینم که از عذاب فریاد می کنند.

اما حال آنکه به محمّد (صلی الله علیه وآله وسلم) اجازه زیارت قبر مادرش داده شده است، پس شما هم برای زیارت قبور بروید و صحبت بیهوده نکنید.

و لیله مولد (صلی الله علیه و آله وسلم)
أفضل من لیله القدر.
و شب میلاد از شب قدر افضل است.

کسی که در مجلسی نشست، و بدون آنکه خدا را ذکر کند، از آن مجلس برخاست، پس از طرف خداوند بر وی ندامت وارد می گردد.

آیا نمی خواهید به شما خبر بدهم از عملی که از تمام اعمال بهتر و نزد مالک شما پاکیزه تر باشد و درجات و رتبه های شما را والا کند و از خرج کردن طلا و نقره در راه خدا بهتر و از اینکه در جهاد دشمنان را بکشید و آنها شما را بکشند بهتر باشد؟