رسول اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: کسی که عاجز آید از سختی کشیدن (عبادت کردن) در تمامی اوقات شب و بخیل باشد در خرج کردن مال و ترس داشته باشد که با دشمن جهاد کند، پس باید که خدا را به کثرت ذکر کند.

… به مناسبت میلاد النبی (صلی الله علیه و آله وسلم) به مردم دعوت طعام می دادند، و می فرمودند: اگر در توان من می بود تمام ماه هر روز چنین می کردم.

نفس من نسبت به دنیا بی رغبت شده است و به دلیل همین است که شبهای من به بیداری می گذرد و روزها به تشنگی، و حال من این است که گویا عرش رب خود را به ظاهر می بینم، و اهل بهشت را می بینم که با هم ملاقات می کنند، و اهل جهنم را می بینم که از عذاب فریاد می کنند.

چندین کسانی هستند که دارای حالی پراکنده اند، و باز گردانده می شوند از (بیرون) درها، اگر به خدا سوگند یاد کنند، پس خداوند سوگندشان را راست می گرداند.

(من آن زمان هم نبی بودم) وقتی آدم (علیه السلام) بین روح و جسم بودند (یعنی هنوز تعلق روح ایشان با جسمشان به وجود نه آمده بود).