نفس من نسبت به دنیا بی رغبت شده است و به دلیل همین است که شبهای من به بیداری می گذرد و روزها به تشنگی، و حال من این است که گویا عرش رب خود را به ظاهر می بینم، و اهل بهشت را می بینم که با هم ملاقات می کنند، و اهل جهنم را می بینم که از عذاب فریاد می کنند.

و از همیشه این عادت مسلمانان بوده است که در ماه ربیع الاول محافل بزرگداشت میلاد آنحضرت (صلی الله علیه و آله وسلم) را برگزار نموده اند، مردمان را دعوت نموده اند، و در شبها صدقه و خیرات داده اند و اظهار شادی نموده اند. سعی و کوشش آنها بر این است که در این روزها بیشتر نیکی کنند و در این ایام در بیان واقعات ولادت با سعادت نیز می کوشند.

خداوند متعال فرمود: ای آدم! آنچه تو گفتی حقیقت دارد و از تمامی مخلوقات همو نزد من محبوبترین است، و حال آنکه به وسیله او از من مغفرت طلب کردی، تو را بخشیده ام، و اگر محمّد (صلی الله علیه و آله وسلم) نمی بود پس تو را هم خلق نمی کردم.

… به مناسبت میلاد النبی (صلی الله علیه و آله وسلم) به مردم دعوت طعام می دادند، و می فرمودند: اگر در توان من می بود تمام ماه هر روز چنین می کردم.

پیامبر اکرم (صلی اللّه علیه و آله وسلم) فرمودند: خداوند متعال می فرماید: من نزد بنده ام چنان ام که به من گمان می برد و چون مرا یاد کند من با وی هستم…

آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: از گناهان هجرت کن که این بهترین هجرت است، از فرائض خود محافظت کن که این بهترین جهاد است، و خدا را به کثرت ذکر کن که …

و برکت ماه ربیع الأول به خاطر میلاد آنحضرت (صلی الله علیه و آله وسلم) است. به هر اندازه که از طرف اُمت در بارگاه آنحضرت (صلی الله علیه و آله وسلم) درود و سلام هدیه شود، و طعام داده شود، به همان اندازه برکات آنحضرت (صلی الله علیه و آله وسلم) نازل می گردد.