و از همیشه این عادت مسلمانان بوده است که در ماه ربیع الاول محافل بزرگداشت میلاد آنحضرت (صلی الله علیه و آله وسلم) را برگزار نموده اند، مردمان را دعوت نموده اند، و در شبها صدقه و خیرات داده اند و اظهار شادی نموده اند. سعی و کوشش آنها بر این است که در این روزها بیشتر نیکی کنند و در این ایام در بیان واقعات ولادت با سعادت نیز می کوشند.

پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: یا جابر! خداوند متعال قبل از (خلق کردن) تمام مخلوقات نور نبی (محمّد مصطفی صلی الله علیه وآله وسلم) تو را از (فیض) نور خودش خلق کرد،

خداوند متعال را دوست بدار برای نعمت هایی که به تو داده است، و مرا به خاطر دوستی خداوند متعال دوست بدار، و اهل بیت مرا به خاطر دوستی من دوست بدار.

خداوند متعال جسم مبارک آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) را چنین خلق کرده است که نه قبل از ایشان و نه بعد از ایشان کسی را مثل آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) خلق نکرده است.

نبی اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: هر کسی که وفات کند و بر ذمه او روزه (باقی) باشد، پس ولی او از طرف او روزه بگذارد.

سپس از معلوم به تحقیق که اگر نور وجود او (صلی الله علیه وآله وسلم) نمی بود و وجود کرامت او نمی بود پس خلق نمی شد آسمانها و زمین، پس اوست مظهر رحمت الهی که احاطه دارد بر همه چیز.

(من آن زمان هم نبی بودم) وقتی آدم (علیه السلام) بین روح و جسم بودند (یعنی هنوز تعلق روح ایشان با جسمشان به وجود نه آمده بود).

در باب مولود خوانی اندراج یافته بود، در نفس قرآن خواندن به صوتِ حسن و در قصائد نعت و منقبت خواندن چه مضائقه است؟

از حضرت حسن بن علی (رضی الله عنهما) روایت شده است که پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: شما هر کجا که باشید بر من درود بفرستید، که درود شما به من می رسد.