در نظر ما، صدقه دادن و دعا کردن برای مسلمانانی که وفات نموده اند جایز است، و ما به این ایمان داریم که خداوند متعال به آنها در مقابل (این اعمال صالحه) نفع میرساند

وَمَا کَانَ اللّهُ لِیُطْلِعَکُمْ عَلَى الْغَیْبِ وَلَکِنَّ اللّهَ یَجْتَبِی مِن رُّسُلِهِ مَن یَشَاءُ و این در شأن خداوند نیست که (ای مردم عادّی) شما را از غیب آگاه گرداند، ولی خداوند از میان رسولانش هر که را بخواهد (برای علم غیب) بر می گزیند.

پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: نزدیک ترین کس به من در روز قیامت آن کس خواهد بود که بر من بیش از همه درود خوانده باشد.

آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) (خود بر آنجا رفته) و نماز جنازه او را گذاردند و فرمودند: این قبور برای صاحب قبر ها پر از ظلمت و تاریکی است، و خداوند متعال به خاطر نماز (جنازه) خواندن من (قبر های تاریک آنها را) منور خواهد کرد.

اوست آن که بر شما درود می فرستد و فرشتگان او (نیز درود می فرستند)، تا شما را از تاریکیها به سوی نور بیآورَد، و او به مومنان مهربان است. / درودشان آن روز که با او دیدار کنند سلام است، و ایشان را مزدی نیکو آماده کرده است.

آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) ایستادند و صحابه کرام (رضی الله عنهم) به پشت ایشان صف بسته ایستادند، و آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) نماز جنازه آن زن را خواندند و چهار تکبیر فرمودند.

یکی از دوستان مهربان ما ناصر الدین محمود بن عماد بیان کرده اند که یقیناً ابو طیب محمد بن ابراهیم سبتی مالکی، که اهل قوص بودند، و یکی از علمای عاملین بودند، در دارالعلوم خود به مناسبت میلاد با سعادت نبی اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) محفلی منعقد می نمودند،

در مدح مصطفی (صلی الله علیه و آله وسلم) اگر روی برگه هایی از نقره، با آب طلا با خطی بسیار زیبا نوشته شود نیز کم است. و این هم کم است که در زمان ذکر جمیل آنحضرت (صلی الله علیه و آله وسلم) در صفهایی ایستاده شود و یا بر زانو نشسته شود.