و از همیشه این عادت مسلمانان بوده است که در ماه ربیع الاول محافل بزرگداشت میلاد آنحضرت (صلی الله علیه و آله وسلم) را برگزار نموده اند، مردمان را دعوت نموده اند، و در شبها صدقه و خیرات داده اند و اظهار شادی نموده اند. سعی و کوشش آنها بر این است که در این روزها بیشتر نیکی کنند و در این ایام در بیان واقعات ولادت با سعادت نیز می کوشند.

«لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِی أَحْسَنِ تَقْوِیمٍ ثُمَّ رَدَدْنَاهُ أَسْفَلَ سَافِلِینَ»…

یقیناً ما انسان را در بهترین صورت آفریدیم / سپس او را به پست ترین پستی برگرداندیم.

چندین کسانی هستند که دارای حالی پراکنده اند، و باز گردانده می شوند از (بیرون) درها، اگر به خدا سوگند یاد کنند، پس خداوند سوگندشان را راست می گرداند.

ابو لهب در جواب گفت: من در عذابی سخت گرفتار شده ام، فقط گاهی مرا (در اجر آن عمل) از آن (انگشت) سیرآب میکنند که من (به مناسبت شادی ولادت محمّد) ثویبه را آزاد کرده بودم.