آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) شاخه ای تر خواستند و آن را دو نیمه کردند، یکی را بر یک قبر و دیگری را بر قبر دیگر فرو کردند و فرمودند: تا زمانی که این دو شاخه خشک نشوند، در عذاب آنها تخفیف باقی خواهد ماند.

در ۶۰۴ حجری از منطقه اِربل گذشتند، و در آنجا با سلطان مظفر الدین بن زین الدین ملاقات نمودند در حالی که ایشان مشغول و مصروف در برگزاری روز میلاد النبی (صلی الله علیه و آله وسلم) بودند.

جواب آمد که: این کسی است که در دنیا زبانش همیشه با ذکر خداوند متعال تر (و تازه) بوده، قلب او وابسته به مساجد بوده و این شخص هیچ زمان به پدر و مادر خود بدگویی نکرده است.

آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) (خود بر آنجا رفته) و نماز جنازه او را گذاردند و فرمودند: این قبور برای صاحب قبر ها پر از ظلمت و تاریکی است، و خداوند متعال به خاطر نماز (جنازه) خواندن من (قبر های تاریک آنها را) منور خواهد کرد.

پس فرمودند: مرا از احسان خبر دهید، آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: این که شما خدا را به نحوی عبادت کنید که گویا شما او را می بینید و اگر شما او را نمی بینید، پس بدانید که او شما را می بیند.

من پیش روی شما هستم، و بر شما گواه ام، جای ملاقات ما حوض کوثر است و من از این جا حوض کوثر را مشاهده می کنم، من نسبت به شما از این ترسی ندارم که (بعد از من) شما به شرک مبتلا خواهید شد اما ترس دارم از آن که به محبت دنیا مبتلا خواهید شد.