«وَلَذِکْرُ اللّٰهِ أَکْبَرُ وَاللّٰهُ یَعْلَمُ مَا تَصْنَعُونَ» و هر آینه ذکر خدا بزرگترین است، و خدا آنچه (شما) می کنید می داند.

وَمَا کَانَ اللّهُ لِیُطْلِعَکُمْ عَلَى الْغَیْبِ وَلَکِنَّ اللّهَ یَجْتَبِی مِن رُّسُلِهِ مَن یَشَاءُ و این در شأن خداوند نیست که (ای مردم عادّی) شما را از غیب آگاه گرداند، ولی خداوند از میان رسولانش هر که را بخواهد (برای علم غیب) بر می گزیند.

یکی از دوستان مهربان ما ناصر الدین محمود بن عماد بیان کرده اند که یقیناً ابو طیب محمد بن ابراهیم سبتی مالکی، که اهل قوص بودند، و یکی از علمای عاملین بودند، در دارالعلوم خود به مناسبت میلاد با سعادت نبی اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) محفلی منعقد می نمودند،

لَا أُقْسِمُ بِهَذَا الْبَلَدِ / وَأَنتَ حِلٌّ بِهَذَا الْبَلَدِ» سوگند به این شهر (مکه)، و تو (ای پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم) در این شهر ساکنی.

ما از شما به موسی (علیه السلام) حق دار تر هستیم. سپس آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) (خود هم روزه گرفتند و اصحاب را نیز) برای روزه گرفتن امر فرمودند.