یکی از دوستان مهربان ما ناصر الدین محمود بن عماد بیان کرده اند که یقیناً ابو طیب محمد بن ابراهیم سبتی مالکی، که اهل قوص بودند، و یکی از علمای عاملین بودند، در دارالعلوم خود به مناسبت میلاد با سعادت نبی اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) محفلی منعقد می نمودند،

نزد من دلیل اساسی برای جشن روز میلاد النبی (صلی الله علیه وآله وسلم) همان روایتی است که در «صحیحین» بیان شده است که نبی اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) به مدینه منوره تشریف فرما شدند، و دیدند که یهودیان روز عاشورا را روزه میگیرند…

آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: بله بعد از وفات (ظاهری من) هم (نزد من همین گونه می رسانند، به دلیل اینکه) خداوند متعال حرام قرار داده است برای زمین که جسم های انبیاء (علیهم السلام) را بخورد (یعنی از بین برد). پس نبی خدا زنده است و به او رزق هم داده می شود.

پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: اگر شخصی دارای مال زیادی باشد و آنها را در راه خدا صدقه دهد و شخص دیگری مشغول به ذکر الهی باشد عمل ذکر کننده از عمل صدقه دهنده افضل است.

نبی اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) فرموده اند: یقیناً که من نزد خداوند متعال در لوحِ محفوظ آن زمان هم خاتم الانبیاء بودم که حضرت آدم (علیه السلام) هنوز در (مرحله) گل بودند.

در مدح مصطفی (صلی الله علیه و آله وسلم) اگر روی برگه هایی از نقره، با آب طلا با خطی بسیار زیبا نوشته شود نیز کم است. و این هم کم است که در زمان ذکر جمیل آنحضرت (صلی الله علیه و آله وسلم) در صفهایی ایستاده شود و یا بر زانو نشسته شود.

لَا أُقْسِمُ بِهَذَا الْبَلَدِ / وَأَنتَ حِلٌّ بِهَذَا الْبَلَدِ» سوگند به این شهر (مکه)، و تو (ای پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم) در این شهر ساکنی.