لَا أُقْسِمُ بِهَذَا الْبَلَدِ / وَأَنتَ حِلٌّ بِهَذَا الْبَلَدِ» سوگند به این شهر (مکه)، و تو (ای پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم) در این شهر ساکنی.

ما از شما به موسی (علیه السلام) حق دار تر هستیم. سپس آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) (خود هم روزه گرفتند و اصحاب را نیز) برای روزه گرفتن امر فرمودند.

نبی اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) دعا فرمودند: خداوندا! علی (رضی الله عنه) در اطاعت تو و رسول تو بود، برای او خورشید را باز گردان. حضرت اسماء (رضی الله عنها) می فرمایند: من دیدم که آن غروب کرد و این رو هم دیدم که بعد از غروب دوباره طلوع کرد.

من گفتم: (یا رسول اللّٰه (صلی اللّه علیه و آله وسلم)!)  پس من تمامی وقت دعای خود را معیّن می سازم برای درود خواندن بر شما، پیامبر اکرم (صلی اللّه علیه و آله وسلم) فرمودند: پس این درود برای (دور کردن) تمامی پریشانی های تو کفایت خواهد کرد و (به دلیل این درود) تمام گناهان تو بخشیده خواهد شد.

از این توضیحات واضح میگردد که هر نوآوری یعنی بدعت را محض به خاطر نوآوری نمی توان مطلقاً آن را حرام و یا ممنوع قرار داد، اما برای جواز و یا عدم جواز آن باید سنجیده شود که اگر آن نوآوری در شریعت از جمله کارهای تحسین برانگیز و مباح است، پس آن را بدعت حسنه خواهیم گفت، و اگر آن نوآوری در شریعت غیر مقبول و ناپسندیده است، پس به آن بدعت سیئه و یا بدعت قبیحه خواهیم گفت.