پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: وقتی خداوند متعال بنده ای را دوست می دارد، جبرئیل (علیه السلام) را ندا می زند که همانا خداوند فلان (شخص) را دوست می دارد، تو نیز او را دوست بدار.

جواب آمد که: این کسی است که در دنیا زبانش همیشه با ذکر خداوند متعال تر (و تازه) بوده، قلب او وابسته به مساجد بوده و این شخص هیچ زمان به پدر و مادر خود بدگویی نکرده است.

آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) (خود بر آنجا رفته) و نماز جنازه او را گذاردند و فرمودند: این قبور برای صاحب قبر ها پر از ظلمت و تاریکی است، و خداوند متعال به خاطر نماز (جنازه) خواندن من (قبر های تاریک آنها را) منور خواهد کرد.

ماه شب چهارده از سمت دره وداع بر ما طلوع کرده است، و واجب گشت بر ما ادای شکر تا زمانی که کسی به سوی خداوند متعال دعوت دهنده باشد.

بیانِ این گفته نبی اکرم ﷺ که:
هر که من مولای اویم، علی مولای اوست.

از این توضیحات واضح میگردد که هر نوآوری یعنی بدعت را محض به خاطر نوآوری نمی توان مطلقاً آن را حرام و یا ممنوع قرار داد، اما برای جواز و یا عدم جواز آن باید سنجیده شود که اگر آن نوآوری در شریعت از جمله کارهای تحسین برانگیز و مباح است، پس آن را بدعت حسنه خواهیم گفت، و اگر آن نوآوری در شریعت غیر مقبول و ناپسندیده است، پس به آن بدعت سیئه و یا بدعت قبیحه خواهیم گفت.

اهل عرب قبل از فرض شدن روزه ماه رمضان، در روز عاشورا روزه میگرفتند به دلیل این که در این روز کعبه را غلاف می پوشاندند.

همانا خدای و (تمامی) فرشتگان او بر پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) درود می فرستند، ای کسانی که ایمان آورده اید، (شما هم) بر او (صلی الله علیه وآله وسلم) درود فرستید و سلام گویید.

این بدعت است اما هیچ ایرادی ندارد، و بدعت مکروه به آن گویند که در آن به سنّتی بی حرمتی گردد. اگر چنین نباشد پس آن (بدعت) مکروه نخواهد بود، و به انسان برای اراده اظهار شادی به مناسبت میلاد نبی اکرم (صلی الله علیه و آله وسلم) اجر و ثواب خواهد رسید.