از این توضیحات واضح میگردد که هر نوآوری یعنی بدعت را محض به خاطر نوآوری نمی توان مطلقاً آن را حرام و یا ممنوع قرار داد، اما برای جواز و یا عدم جواز آن باید سنجیده شود که اگر آن نوآوری در شریعت از جمله کارهای تحسین برانگیز و مباح است، پس آن را بدعت حسنه خواهیم گفت، و اگر آن نوآوری در شریعت غیر مقبول و ناپسندیده است، پس به آن بدعت سیئه و یا بدعت قبیحه خواهیم گفت.

کلمه «بدعت» از «بَدَعَ» مشتق شده است، و معنی لغوی آن هست: «چیزی جدید را بدون سابقه قبلی به وجود آوردن»  

پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: در روز قیامت نویسندگان حدیث خواهند آمد در (آن) حالیکه در دستانشان دوات خواهد بود، پس خداوند متعال به جبرئیل (علیه السلام) امر خواهد کرد که نزد ایشان برود و از آنها سؤال کند که آنها چه کسانی هستند؟

این بدعت است اما هیچ ایرادی ندارد، و بدعت مکروه به آن گویند که در آن به سنّتی بی حرمتی گردد. اگر چنین نباشد پس آن (بدعت) مکروه نخواهد بود، و به انسان برای اراده اظهار شادی به مناسبت میلاد نبی اکرم (صلی الله علیه و آله وسلم) اجر و ثواب خواهد رسید.

پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: از روزهای شما روز جمعه بهترین است، در این روز حضرت آدم (علیه السلام) خلق شده است، و در همین روز وفات کرده است، و در همین روز صور را به صدا در می آورند، و در همین روز صدای بلندی ظاهر خواهد شد، پس در این روز به کثرت بر من درود بفرستید که درود شما را به من می رسانند.

غذا دادن در هر زمانی مستحب است، اگر در زمانی در ماه ربیع الاول به دلیل یادگار ظهور نبوّت اظهار شادی و مسرت را به آن اضافه کرده شود، پس آن نیز با برکت می گردد.

از خواص آن (مجالس میلاد النبی (صلی الله علیه و آله وسلم)) این هم هست که، سالی که میلاد النبی (صلی الله علیه و آله وسلم) برگزار می گردد، در آن سال امن و امان خواهد بود، نیز (این عمل) بشارتی است برای تکمیل فوری مقاصد نیک و خواهشات قلبی.