و از همیشه این عادت مسلمانان بوده است که در ماه ربیع الاول محافل بزرگداشت میلاد آنحضرت (صلی الله علیه و آله وسلم) را برگزار نموده اند، مردمان را دعوت نموده اند، و در شبها صدقه و خیرات داده اند و اظهار شادی نموده اند. سعی و کوشش آنها بر این است که در این روزها بیشتر نیکی کنند و در این ایام در بیان واقعات ولادت با سعادت نیز می کوشند.

در باره ایصال ثواب، گفته است:
امام ابو حنیفه (رحمه الله) و امام احمد (رحمه الله) و جمهور سلف بر این مذهب اند که ثواب آنها (به میّت) می رسد.

سپس از معلوم به تحقیق که اگر نور وجود او (صلی الله علیه وآله وسلم) نمی بود و وجود کرامت او نمی بود پس خلق نمی شد آسمانها و زمین، پس اوست مظهر رحمت الهی که احاطه دارد بر همه چیز.

بهترین روزها، جمعه است،
در این روز به کثرت بر من درود بفرستید …
خداوند متعال برای زمین جسم های انبیاء کرام را حرام گردانده است.

هیچ قومی (گروهی) نخواهد نشست برای ذکر خداوند متعال مگر این که، فرشتگان آنان را احاطه می کنند و رحمت خدا آنها را می پوشاند و آرامش و اطمینان بر آنها وارد می گردد و خداوند نیز ایشان را در ملأ اعلا یاد می کند.

«لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِی أَحْسَنِ تَقْوِیمٍ ثُمَّ رَدَدْنَاهُ أَسْفَلَ سَافِلِینَ»…

یقیناً ما انسان را در بهترین صورت آفریدیم / سپس او را به پست ترین پستی برگرداندیم.