صفحه اصلی

• در شب معراج از کنار مردی گذشتم…

جواب آمد که: این کسی است که در دنیا زبانش همیشه با ذکر خداوند متعال تر (و تازه) بوده، قلب او وابسته به مساجد بوده و این شخص هیچ زمان به پدر و مادر خود بدگویی نکرده است.

• فرشتگان آنان را احاطه می کنند

هیچ قومی (گروهی) نخواهد نشست برای ذکر خداوند متعال مگر این که، فرشتگان آنان را احاطه می کنند و رحمت خدا آنها را می پوشاند و آرامش و اطمینان بر آنها وارد می گردد و خداوند نیز ایشان را در ملأ اعلا یاد می کند.

• خداوند متعال به خاطر نماز خواندن من

آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) (خود بر آنجا رفته) و نماز جنازه او را گذاردند و فرمودند: این قبور برای صاحب قبر ها پر از ظلمت و تاریکی است، و خداوند متعال به خاطر نماز (جنازه) خواندن من (قبر های تاریک آنها را) منور خواهد کرد.

قاضی عیاض المالکی (۴۷۶-۵۴۴ﮬ)

اگر من این چنین نمازی بخوانم که در آن بر پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) و بر اهل بیت آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) درود نخوانم پس یقیناً نزد من آن نماز کامل نخواهد بود.

• محبوب ترین عمل از میان اعمال

من پرسیدم: (یا رسول اللّٰه!) محبوب ترین عمل از میان اعمال نزد خداوند متعال کدام است؟ آن حضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: آن است که، در حالتی بمیری که زبانت از ذکر خداوند تر باشد (یعنی مشغول ذکر خداوند باشد).

در بیان معنی اصطلاحی کلمه «بدعت»

از این توضیحات واضح میگردد که هر نوآوری یعنی بدعت را محض به خاطر نوآوری نمی توان مطلقاً آن را حرام و یا ممنوع قرار داد، اما برای جواز و یا عدم جواز آن باید سنجیده شود که اگر آن نوآوری در شریعت از جمله کارهای تحسین برانگیز و مباح است، پس آن را بدعت حسنه خواهیم گفت، و اگر آن نوآوری در شریعت غیر مقبول و ناپسندیده است، پس به آن بدعت سیئه و یا بدعت قبیحه خواهیم گفت.

علامه علی القاری الحنفی (م.۱۰۱۴ﻫ)

سپس از معلوم به تحقیق که اگر نور وجود او (صلی الله علیه وآله وسلم) نمی بود و وجود کرامت او نمی بود پس خلق نمی شد آسمانها و زمین، پس اوست مظهر رحمت الهی که احاطه دارد بر همه چیز.

حکیم الامت علامه محمد اِقبال (۱۲۹۴-۱۳۵۷ھ)

از جمله روزهایی که برای مسلمانان مقدس گردانده شده است، یکی از آنها روز میلاد النبی (صلی الله علیه و آله وسلم) است.

امام ظهیر الدین جعفر التزمنتی (م.۶۸۲ھ)

میلاد النبی (صلی الله علیه و آله وسلم) بدعت حسنه است، در صورتی که کسی که این مجالس را برگزار می کند قصد او چنین باشد که، صالحین را جمع کند، محافل درود و سلام بگیرد، و به فقراء و مساکین غذا دهد. با این شرط هر زمان که این عمل انجام پزیرد موجب ثواب خواهد بود.