«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ إِذَا لَقِیتُمْ فِئَهً فَاثْبُتُواْ وَاذْکُرُواْ اللّٰهَ کَثِیرًا لَّعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ» ای کسانی که ایمان آورده اید، هر گاه به گروهی (از دشمن) بر خوردید، پایداری نمایید و خدا را بسیار ذکر کنید باشد که رستگار شوید.

«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لَا تُلْهِکُمْ أَمْوَالُکُمْ وَلَا أَوْلَادُکُمْ عَن ذِکْرِ اللّٰهِ وَمَن یَفْعَلْ ذَلِکَ فَأُوْلَئِکَ هُمُ الْخَاسِرُونَ» ای کسانی که ایمان آورده اید، مالها و فرزندانتان شما را از ذکر خدا سرگرم (و غافل) نکنند، و هر کس که چنین (کاری) کند، ایشانند زیانکاران.

«فَاذْکُرُونِی أَذْکُرْکُمْ وَاشْکُرُواْ لِی وَلاَ تَکْفُرُونِ» پس مرا یاد کنید، تا (من نیز) شما را یاد کنم و مرا سپاس بگزارید و با من نا سپاسی نکنید.

جواب آمد که: این کسی است که در دنیا زبانش همیشه با ذکر خداوند متعال تر (و تازه) بوده، قلب او وابسته به مساجد بوده و این شخص هیچ زمان به پدر و مادر خود بدگویی نکرده است.

… شیرینی ایمان را در می یابد: اینکه خداوند متعال و رسول او (صلی الله علیه وآله وسلم) را از هر آنچه جز خدا و رسول اوست بیشتر دوست بدارد. و شخصی را که دوست می دارد محض به خاطر خدا دوست بدارد. و اینکه زشت بدارد که به کفر برگردد، همانگونه که ناپسند می دارد که به آتش افکنده شود.

در ۶۰۴ حجری از منطقه اِربل گذشتند، و در آنجا با سلطان مظفر الدین بن زین الدین ملاقات نمودند در حالی که ایشان مشغول و مصروف در برگزاری روز میلاد النبی (صلی الله علیه و آله وسلم) بودند.

دعاءِ زندگان برای اموات و صدقه دادن آنها (برای اموات) به اموات نفع می رسانند.

کلمه «بدعت» از «بَدَعَ» مشتق شده است، و معنی لغوی آن هست: «چیزی جدید را بدون سابقه قبلی به وجود آوردن»