خلق از محمّد صلی الله علیه وآله وسلم صورتی و تنی و شخصی دیدند، و بشر و بشریَتی به بینندگان می نمودند … اگر در این حالت و در این مقامِ ولایت، او را بشر خوانند و یا وی را بشر دانند … … … بر خوان «فَقَالُوا أَبَشَرٌ یَهْدُونَنَا فَکَفَرُوا = گفتند: آیا انسانها (از جنس بشر) ما را راه می نمایند؟ پس کافر شدند.

ما از شما به موسی (علیه السلام) حق دار تر هستیم. سپس آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) (خود هم روزه گرفتند و اصحاب را نیز) برای روزه گرفتن امر فرمودند.

یکی از دوستان مهربان ما ناصر الدین محمود بن عماد بیان کرده اند که یقیناً ابو طیب محمد بن ابراهیم سبتی مالکی، که اهل قوص بودند، و یکی از علمای عاملین بودند، در دارالعلوم خود به مناسبت میلاد با سعادت نبی اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) محفلی منعقد می نمودند،

غذا دادن در هر زمانی مستحب است، اگر در زمانی در ماه ربیع الاول به دلیل یادگار ظهور نبوّت اظهار شادی و مسرت را به آن اضافه کرده شود، پس آن نیز با برکت می گردد.

در ۶۰۴ حجری از منطقه اِربل گذشتند، و در آنجا با سلطان مظفر الدین بن زین الدین ملاقات نمودند در حالی که ایشان مشغول و مصروف در برگزاری روز میلاد النبی (صلی الله علیه و آله وسلم) بودند.

«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اذْکُرُوا اللّٰهَ ذِکْرًا کَثِیرًا / وَسَبِّحُوهُ ‍بُکْرَهً وَأَصِیلًا» ای کسانی که ایمان آورده اید، خدا را به کثرت ذکر کنید./ و او را بامداد و شبانگاه تسبیح گویید.

… شیرینی ایمان را در می یابد: اینکه خداوند متعال و رسول او (صلی الله علیه وآله وسلم) را از هر آنچه جز خدا و رسول اوست بیشتر دوست بدارد. و شخصی را که دوست می دارد محض به خاطر خدا دوست بدارد. و اینکه زشت بدارد که به کفر برگردد، همانگونه که ناپسند می دارد که به آتش افکنده شود.