خداوند متعال تمام اعضای نبی اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) را در قرآن کریم ذکر کرده است، و به آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) قسم یاد کرده و آنچه به آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) نسبت دارد نیز قسم خورده است، و جا به جا مقام آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) را چنان بیان کرده که خارج از درک و فهم ماست.

عظمت این ماه (ربیع الاول) از عظمت این روز واضح میگردد، که روز ولادت آنحضرت (صلی الله علیه و آله وسلم) است. پس ما باید که احترام این ماه را بجا بیاوریم، و به این ماه چنین فضیلت بدهیم که خداوند متعال به ماه های پر فضیلت، فضیلت بخشیده است.

میلاد النبی (صلی الله علیه و آله وسلم) بدعت حسنه است، در صورتی که کسی که این مجالس را برگزار می کند قصد او چنین باشد که، صالحین را جمع کند، محافل درود و سلام بگیرد، و به فقراء و مساکین غذا دهد. با این شرط هر زمان که این عمل انجام پزیرد موجب ثواب خواهد بود.

آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) ایستادند و صحابه کرام (رضی الله عنهم) به پشت ایشان صف بسته ایستادند، و آنحضرت (صلی الله علیه وآله وسلم) نماز جنازه آن زن را خواندند و چهار تکبیر فرمودند.

نزد شوافع تزئین مساجد و قرآن بدعت مکروهه است، در حالیکه نزد احناف مباح است. نزد شوافع مصافحه بعد از نماز فجر و عصر بدعت مباحه است، در حالیکه نزد احناف مکروه است. به همین صورت خورد و خوراک لذیذ، و بنای خانه های وسیع و بزرگ (و اموری مانند آن از بدعات مباح) است.

نزد من دلیل اساسی برای جشن روز میلاد النبی (صلی الله علیه وآله وسلم) همان روایتی است که در «صحیحین» بیان شده است که نبی اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) به مدینه منوره تشریف فرما شدند، و دیدند که یهودیان روز عاشورا را روزه میگیرند…

نبی اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: بهترین عمل از اعمال (نزد خداوند متعال این است)، محبت داشتن برای خداوند، و بغض داشتن برای خداوند.